Do-over

Ik wil een do-over.
Gisteren, tijdens het Marrondag event in Tilburg, na de keynote speech van de hede gaanman waarin hij pleitte voor beter onderwijs in het binnenland, pakt een Surinaamse vrouw de mic en zegt ze dat onderwijzeressen uit Paramaribo het niet aandurven om in het binnenland van Suriname te gaan werken. “Want ze zijn niet veilig daar.”

Dat zegt ze gewoon zo in een zaal vol Marronmannen. Op een moment, op die ene dag dat zij de eerste en meest belangrijke overwinning vieren die Zwarte mensen in Suriname toen behaalden op de kolonisator.

Een beetje gemompel, wat afwijzend gemor, maar niemand die haar echt zegt dat wat ze daar zegt stereotyperend gemurmel is.

De gaanman antwoordde diplomatiek en terecht “de meest veilige plek in Suriname is het binnenland.”
Ik start een applaus voor hem (want come on!) dat door de zaal wordt overgenomen. Een paar andere mensen geven die vrouw weerwoord, “mensen willen liever niet naar het binnenland om daar kinderen les te gaan geven omdat de faciliteiten daar te wensen overlaten”. “Bepaalde mensen uit Paramaribo hebben een grens voor hoe ver ze het land in willen, omdat ze niet met Marrons willen werken.”

Maar niemand zegt het.
Dus zeg ik het maar.

“Kunnen we het beestje bij de naam noemen? Het is racisme. Mensen willen niet naar het binnenland omdat ze racistisch zijn. En ze zijn racistisch omdat het systeem racistisch is waardoor het niet zorgt voor de nodige faciliteiten.”

Je moest de stok zien landen in het hoenderhok yo! Niet eenieder was het met me eens, want we moeten zo min mogelijk mensen voor de kop stoten, ook wanneer ze ons voor de kop stoten. In een zaal vol Marrons werden Marronmannen voor gore verkrachters uitgemaakt die erop uit waren om onbedorven vrouwen uit Paramaribo te ontbloemen en nog houden we met z’n allen rekening met gevoelens?

“Ook in Paramaribo worden vrouwen belaagd” greinsde ik naar de jongedame naast me.
“Ook in Amsterdam wordt ik lastiggevallen!” kaatste ze terug met dezelfde greins.

Toen goot ik maar wat meer olie op het vuur dat ik had gestart.

En ik gaf wat voorbeelden van wat we de afgelopen week alleen maar gezien hebben op de Facebook pagina van Afro Magazine.

Toen bood ik nog m’n verontschuldigingen aan voor het overstemmen van hun geluidssysteem met mijn luide stem, en hield verder mijn mond terwijl ik toekeek hoe het vuur lekker verder oplaaide.

Maar later op de dag kwam het hele tafereel weer bij me op en had ik zo’n clear moment waarop de vraag die je eigenlijk had moeten stellen eerder, eindelijk in je opkomt.

“Wat had deze vrouw die bang is voor Marronmannen gedreven naar een evenement bomvol mooie Marronmannen die haar dansend hadden verwerlkomt in hun midden? Was ze niet bang verkracht te worden? Is ze ooit naar het binnenland geweest? Kent ze Zwarte mannen? Of vaart ze op stadse, westerse stereotyperingen?”

Ik wil haar dat nog vragen.
Ik wil een do-over.